выпускным навеяла
раней займалася коннай яздой. 3 гады.
нават дзіўна,што мяне так надоўга хапіла. усе ж калектыў для мяне грае адну з самых найважнейшых ролей у жыцці. якраз тут мне з калектывам і не пашанцавала. часам мне казалі: дык ты туды ходзіш на конях ездзіць, а не з людзьмі таргаваць
а вось і ніфіга. там усе адзін з адным звязаны.
пастаянная канкурэнцыя. за лепшага каня, за разрады, званні. ды і балюча гэта. прычым жаліліся звычайна хлопцы, асабліва калі ездзілі без седзел- дадуць якога небудзь старага Печанега,і адразу "Ну все, сегодня день отбітых шаров..." (хм,а я ездзіла і нічога:)))) памятаю,сядзелі групай аднойчы на трэніроўке,чакалі сваей чаргі. па манежы ездзілі некалькі коней. адна кабыла падралася з іншай, і хлопец, які сядзеў на адной з іх, зваліўся у апілкі. на яго наступілі разы 3 ці 4. ахтунг, выклікалі хуткую дапамогу. мне у гэтым сэнсе неяк шанцавала- ні разу не звалілася за гэты час. самае страшнае пэўна, што адбылося, гэта калі пада мной конь проста лег у лужу і пачаў у ей валяцца. адчуванні не самыя лепшыя-ляжыш на спіне у брудзе, а зверху яшчэ 500 кг. тады узгадала,што недзе чытала, быццам калі пад вамі кладзецца конь,то нічога страшнага, у яго мяккі бок і ногу высунуць рэальна. дык вось,ніхера ен не мяккі!
быццам бы мара з самага дзяцінства-мець свайго каня,але сыходзіла адтуль таксама без аніякага шкадавання. і яшчэ ніколі у мяне не з'явілася жадання вярнуцца.
не, лепш куплю сабе свайго. адзінага.